Het zal in de zomer van 2006 geweest zijn, vlak voor ik ging studeren. Mijn ouders hadden net een oude bouwkeet gekocht. Bedoeld als expositieruimte. Het was nog wel een beetje saai, vonden ze. Ik was 17 en had niets te doen. Dus kreeg ik wat geld voor verf en kwasten. En de vrije hand. In een week tijd veranderde de blauw-oranje bouwkeet in een enorm eerbetoon aan Jackson Pollock. 

Is het kunst? Dat lijkt me niet. Al ben ik de afgelopen jaren een aantal keer gevraagd om een ‘klodderwerk’ op bestelling te maken. Heb ik niet gedaan, want ik had andere dingen te doen. Maar ‘het werk’ blijft me achtervolgen.

Actionpainting? Ik had geen idee!

Dat ik een eerbetoon aan Jackson Pollock aan het maken was, daar kwam ik pas later achter. Ik had geen idee wat ‘actionpainting’ was. Ik kocht gewoon héél veel blikken goedkope verf bij de lokale ‘dump’-winkel, trok een overall aan en gooide de verf tegen de keet aan. Zeven dagen later was ik klaar. Ik probeerde geen Menno Baars, Hein van Houten, Merijn Kavelaars, Robbert Buys of Remko Leeuw te zijn. Ik ‘rotzooide maar een beetje an’.

Pollock leerde ik later kennen

Jaren later kwam ik in Houston voor het eerst een echte Pollock tegen. Dat deed me wel ergens aan denken. Ik leerde over het abstract expressionisme en actionpainting. Hoe de kunstenaar geconfronteerd wordt met een meestal groot doek als de voornaamste werkelijkheid, dat hij te lijf gaat. De kunstenaar probeert de actie, de geste van het maken, op het doek over te brengen. Het kunstwerk is een herinnering aan de handeling, de actie (bijvoorbeeld het ritmisch drippen van verf “over all” op een groot doek). Dat kwam me wel bekend voor. Al was ik tijdens mijn keetkunst-project meer aan het gooien en smijten.

Na de keet kwam de fiets, en de schoenen

De bouwkeet is niet mijn enige kleurrijke kunstwerk. Tijdens het schilderen van de expositieruimte druppelde ik ook – eerst per ongeluk, later expres – wat verf op mijn schoenen. Deze klodderschoenen heb ik ooit eens weggegooid. En er zijn geen foto’s van. Mijn andere klodderproject – de fiets die ik in de eerste jaren van mijn studie gebruikte – is er nog wel. Mijn stalen ros heeft een plekje gekregen in de ‘rommelmuur’ van Galerie Zuid. Rijden doet ‘ie niet meer, maar je kunt ‘m nog altijd bewonderen.

De klodderkeet bladdert af

De ‘klodderkeet’ staat er nog steeds, bij Galerie Zuid in Harskamp. Mijn grootste ‘kunstwerk’ is te bewonderen vanaf de parkeerplaats. En je kunt er nog steeds in. Om tweedehands servies en kruisbeelden te bewonderen. Een aanrader. Oud wordt ‘ie wel, m’n ‘vroege werk’. Dus, kom kijken nu het nog kan!

Deel dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.